Συνέπεια, εθνική επιβίωση ή απώλεια του αυτοσεβασμού; Αναρωτιέται ο Γλαρός Ιωάννης, Εκπαιδευτικός
Στις μεγάλες καμπές της πολιτικής ιστορίας, η διαφορά ανάμεσα στην ευκαιριακή διαχείριση και την ιστορική ευθύνη γίνεται γρήγορα ορατή. Όταν η εξουσία εγκλωβίζεται σε τεχνοκρατικές ισορροπίες και επικοινωνιακούς ελιγμούς, η ανάγκη για μια καθαρή, αδιαπραγμάτευτη φωνή παύει να είναι απλώς μια ιδεολογική πολυτέλεια· γίνεται ζήτημα πολιτικής και εθνικής επιβίωσης.
Υπάρχουν προσωπικότητες της πολιτικής ζωής του τόπου που επιλέγουν συνειδητά να μην ακολουθήσουν το ρεύμα της εκάστοτε εποχής. Ηγέτες που σφράγισαν την ιστορία της παράταξη τους, όχι με την προσκόλληση σε αξιώματα, αλλά με την άρνησή τους να υποστείλουν τη σημαία των εθνικών διεκδικήσεων. Όταν οι σειρήνες του συμβιβασμού υποδεικνύουν υποχωρήσεις στα εξωτερικά μέτωπα και «λειάνσεις» στις γωνίες της ιστορικής μνήμης, η σταθερότητα στις αρχές δεν είναι εμμονή – είναι το μοναδικό ανάχωμα απέναντι στην απώλεια του αυτοσεβασμού.