Ο Τιερί Ανρί κοιτάχτηκε στον καθρέφτη, βούτηξε στην παιδική του ηλικία και βρήκε τον πραγματικό άνθρωπο μέσα του.
Μετά από 19 τίτλους σε μια τεράστια ποδοσφαιρική καριέρα, ο Τιερί Ανρί κέρδισε τον μεγαλύτερο τίτλο της ζωής του εν “αποστρατία”. Εννιά χρόνια μετά το τέλος της αθλητικής του πορείας και τρία χρόνια μετά το τέλος της θητείας του ως μάνατζερ στην Montreal Impact για “οικογενειακούς λόγους”, ο Ανρί αποφάσισε να μιλήσει για την ανθρώπινη πλευρά του, αυτή που έκρυβε εδώ και δεκαετίες πρώτα και κύρια από τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Ανρί προστίθεται στη μακρά λίστα ποδοσφαιριστών που προσφάτως έχουν μιλήσει ανοιχτά για ζητήματα ψυχικής υγείας που κατά καιρούς έχουν αντιμετωπίσει, σπάζοντας το στερεότυπο του υπερεπιτυχημένου σούπερ σταρ που ζει απλώς, το όνειρό του.
Μέσα στο 2023, οι Dele Alli και Richarlison ανοίχτηκαν για τις δικές τους μάχες, ο Tom Thorpe μίλησε για την πενταετή απουσία του από τα γήπεδα για λόγους ψυχικής υγείας, η Norwich City κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχουμε δει σχετικά με το να ζητήσει κανείς βοήθεια αντιμετωπίζοντας τα σκοτάδια μέσα του, το Ted Lasso έθεσε το ζήτημα στην pop κουλτούρα και γενικώς η κατάθλιψη, οι αγχώδεις διαταραχές, η πίεση του πρωταθλητισμού, μπήκαν στο κάδρο διαρρηγνύοντας σταδιακά ένα ακόμη ταμπού.
Ο Ανρί όμως δεν δίστασε, όχι να τσαλακωθεί, αλλά να πει όσα δεν έχουν τολμήσει άλλοι, κάνοντας αναδρομή στην παιδική του ηλικία και κοιτάζοντας στα μάτια το τοτέμ της πατρικής παρουσίας στη ζωή του. Σε ανάλογες ιστορίες του Χόλυγουντ το τέλος είναι happy, εδώ όμως βρήκε έναν σούπερ σταρ σε κατάσταση διαρκούς θλίψης, κλεισμένο σε ένα δωμάτιο μίλια μακριά από την οικογένειά του, την οποία και προσπαθεί να αντιμετωπίσει αντίθετα με το πώς αντιμετωπίστηκε ο ίδιος.
Πλέον ξέρουμε πως και οι άντρες κλαίνε, αλλά είναι αλλιώς να το λέει ένας ζωντανός θρύλος σε prime time. “Οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν 7-8 χρονών, οπότε ο πατέρας μου έφυγε από το σπίτι, αλλά ήταν παρών όταν πήγαινα σε προπονήσεις ή παιχνίδια, περνούσα χρόνο μαζί του, όμως ουσιαστικά μεγάλωσα με τη μητέρα μου. Ακόμα και όταν ήταν μαζί μας, δεν έβλεπα αυτή την αγάπη, τη στοργή, τις αγκαλιές. Όταν μεγάλωσα, δεν τα ήξερα αυτά. Έπρεπε να προσπαθήσω να είμαι δυνατός και να μην κλαίω. Είχα πρόβλημα ή τσακωνόμουν, γυρνούσα σπίτι και όταν με ρωτούσαν πώς πέρασε η μέρα θα έπρεπε να πω, καλά”.
Η ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ
Μιλώντας για τον πατέρα του και τη σχέση τους που τον στιγμάτισε, ο Ανρί αναγνωρίζει την ευθύνη του, αλλά δεν του κρατάει κακία. “Ήξερα αν ο πατέρας μου ήταν χαρούμενος ή όχι, το ένιωθα. Μπορούσα να νιώσω αν ήταν χαρούμενος ή όχι, Είχε πολλές απαιτήσεις από εμένα. Όμως δεν μπορώ να θυμώσω με κάποιον που προσπάθησε να κάνει το καλύτερο με τα εργαλεία που είχε. Εγώ δεν έχω τα ίδια εργαλεία, έχω περισσότερα και τα παιδιά μου θα έχουν πολλά άλλα”, λέει χαρακτηριστικά στη συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή “The Diary Of A CEO” και τον Steven Bartlett.
Για να συνεχίσει ενδεικτικά: “Σε όλη μου την καριέρα ήμουν σε κατάθλιψη. Για να το καταλάβει κανείς αυτό, πρέπει να γυρίσει πίσω, όταν ήταν νέος. Όταν ήμουν παιδί δεν έπαιρνα στοργή. Όταν ο πατέρας μου με αγκάλιασε για πρώτη φορά, το πρώτο πράγμα που είπε ήταν: “αυτό το μωρό θα γίνει ένας απίστευτος ποδοσφαιριστής”. Με διαμόρφωσε, ήταν σκληρός. Στα 13 μου σκόραρα και τα έξι γκολ σε ένα ματς, αλλά πάντα είχε σημασία αυτό που δεν έκανα. Πάντα είχα τον φόβο και την πίεση να ευχαριστήσω τους άλλους με το ποδόσφαιρό μου και τα χρήματά μου”.
